eed als bezwaar

Pieter van Velsen secretaris van Lommel in 1750 wil de inning van de
houtschat, een domaniaal recht, aldaar niet meer pachten omdat de
pachter nu "den gewoonlyken eed" gevraagd wordt af te leggen.

De raad van state doet niet flauw en schrijft hem vervolgens de pacht
voor een bepaald bedrag aan, zodat hij wel kan innen, maar geen eed
hoeft af te leggen.

Kan iemand dit verklaren? Was de eed in botsing met andere eeden of was
er wellicht een godsdienstige reden? Dat laatste kan ik me moeilijk
voorstellen, want voor alle publieke ambten moest men ingezworen worden.

Richard van Schaik...

Inderdeed!

Richard van Schaik...

Ik lees de vraag van Hein als dat Pieter zelf de pachter was, maar die
eed niet wou afleggen. Als we het alleen over dit deel eerst al eens
zijn kan er verder gezocht worden.

Groeten,
Richard

vr.gr. Hein Vera

J. de Boer...

Zou het ook kunnen zijn dat de persoon in kwestie gewoon doopsgezind was.
Een doopsgezinde legt geen eed af, zich beroepende op de bijbeltekst waarin
wordt voorgehouden om nooit te zweren: ".... Laat uw ja ja zijn en uw nee
nee.....". Gewoon een "dat beloof ik" mag dus wel.
In dat geval wel terdege een godsdienstige reden.

Met vriendelijke groet,
Jan de Boer